“Hond vermist – hadden we dat nou echt niet kunnen voorkomen?”

“Hond vermist – hadden we dat nou echt niet kunnen voorkomen?”

Herplaatsers en stichtingshonden vinden hun nieuwe situatie vaak doodeng!

Zonder met de vinger te wijzen naar alle eigenaren die hun net geplaatste buitenlandse hond kwijt zijn, wil ik hier toch een kritische noot over kwijt. En niet alleen voor de hond! Want jeetje wat moet je,  je machteloos voelen als je de foto’s van je net opgehaalde hond op een “gezocht-poster” op facebook moet zetten in plaats van gezellige updates over zijn voortgang op je eigen tijdlijn.

Het is schering en inslag; tijdlijnen worden overspoeld met berichten: hond gevlucht, hond uit tuig geschoten, hond geschrokken en hij was pas een aantal uur, dagen, weken bij ons. Met man en macht word er gezocht, hultroepen worden ingeschakeld, speurhonden ingezet ,alles word gedaan om het arme dier terug te vinden. Persoonlijk vraag ik me af of het dier wel zo “arm”is. [1]  Maar wat moet je je als eigenaar naar voelen.. Met de beste intentie “red” je een hond uit het buitenland. Deze arme zwerver, mishandelde of verwaarloosde hond geef je een kans op een nieuw en prettig leven in luxe. Wat moet die hond je dankbaar zijn!

Ja en hier komt inderdaad het punt dat ik cynisch word! Want de hond is ons niet dankbaar, de hond vindt ons en zijn nieuwe omgeving vaak rete-spannend en soms zelfs doodeng. Weggehaald uit je oude situatie; tja misschien was je daar een zwerfhond, moest je zelf je eten zoeken of dwaalde je in je eentje door de bergen en/of landerijen. Maar je wist in ieder geval waar je aan toe was! Dat was jouw veilige en bekende omgeving.  Dat deze niet zo luxe en comfortabel was als wij graag zouden zien, daar was jij je helemaal niet bewust van.

Met de beste intentie word je gevangen en opgevangen om vaak naar een relatief korte periode vervoerd te worden naar een gastgezin in ons mooie en luxe hondenparadijs. In een reisbox kom je aan op Schiphol, om daar overgeladen te worden in een auto, trailer of in een karretje. Soms kom je gewoon met een auto of vrachtwagen het land binnen. “Help wat gebeurt er allemaal?”. [2]

Dan kom je in veel gevallen terecht in een gastgezin. Lieve en betrokken mensen die maar wat graag helpen om al deze honden een luxe nieuwe plek te geven. Mensen die het beste met je voor hebben, vaak nog veel meer honden in huis hebben en stiekem toch ergens wel blij zijn als er weer een minder is. Als er weer een naar zijn of haar nieuwe forever home is vertrokken. Stel je voor: je komt uit je vertrouwde omgeving, word gevangen en opgevangen, gaat op transport en komt dan in een gastgezin waar het vaak stikt van de andere honden en waar je maar een korte tijd blijft. Want “ja dan” staat je nieuwe eigenaar voor je neus. Ojah en natuurlijk niet te vergeten: “je spreekt de taal niet eens.”[3]

De nieuwe eigenaar die niet kan wachten om je mee te nemen, te overstelpen met liefde en luxe en vooral om je maar overal mee naar toe te nemen en aan iedereen te laten zien. Om je een “echt Nederlands” hondenleven te geven! Hoe vaak hebben we al niet gehoord: ja hij was wel erg bang, verstopte zich, gromde of heeft heel veel in huis geplast toen we daar waren. Deze vaak erg knappe hond [4]  gaat vaak na een aantal dagen tot een of twee weken “hup” weer mee met iemand anders. Om daar zijn of haar verdere leven te slijten.

Wat deze eigenaren drijft weet ik niet. Ik ga er van uit dat dit het allerbeste is : een zielige hond een nieuwe goede plek geven, de hond redden, niet meewerken aan de broodfok etc.  “De nieuwe eigenaar haalt deze hond met de beste intentie!” daar ben ik van overtuigd.

En dan gaat het mis! De hond komt in zijn nieuw huis, beschikt vaak over een luxe bench met zachte kussens en bergen speelgoed , natuurlijk word er nog een mooie nieuwe halsband aangemeten. En dan krijgen de meeste nog een aantal dagen om tot zich zelf te komen. Sommige niet eens! Er word al snel verwacht dat deze buitenlandse herplaatser net zo buigzaam en vormbaar is als de hond van de buren die met 8 weken in het gezin kwam. DAT ZIJN ZE NIET! Misschien wel 95% van deze honden is angstig, bang, gespannen, nerveus en heeft geen weet van wat wij socialisatie en training noemen! Deze hond is als een vluchteling in een kamp wat niet gewenst is door de dorpsbewoners! Opgejaagd en gespannen! [5]  Hier leggen wij als nieuwe eigenaar de lat veel te hoog, veel te snel moet de hond mee in het keurslijf. Word hij meegenomen op bezoek, komt er visite, gaan we op lange wandelingen, naar de markt, mee naar de manege, sportvereniging en naar school. Sommige worden  zelfs losgelaten!

Dit is het punt waar ik de kritische noot wil maken. Want ik ben overtuigd van de beste bedoelingen van de stichtingen [6] en nieuwe eigenaren. Maar  laat je alsjeblieft voorlichten als nieuwe eigenaar! Er staan vele gedragstherapeuten, hondenscholen en andere kynologische experts te trappelen om je te helpen! Leg die lat lager, stel je verwachtingen bij, zorg voor veiligheid. Maar vooral geef de hond de tijd. En met tijd bedoel ik niet een aantal dagen, maar spreken we over weken, soms zelfs maanden. Het gaat me te ver om hier te beschrijven hoe je dit kan doen, maar natuurlijk helpen we je hier maar wat graag bij. Het was mijn bedoeling een statement te maken: ja we halen de honden met de beste bedoelingen naar Nederland, maar ik ben er van overtuigd dat we het aantal kwijtgeraakt en daardoor overleden honden zelf kunnen verlagen. Want “jah” hier wijs ik wel met een vinger! De eigenaar had dit in veel gevallen kunnen voorkomen, als ze maar geweten hadden waar op te letten! Dus “nee”ik geef de eigenaar niet de schuld, maar ik wil wijzen op de verantwoordelijkheid van de stichting, de nieuwe eigenaar en alle hondenprofessionals !

“Adviseer het juiste, volg de adviezen op, wees voorzichtig en dan bedoel ik “heel voorzichtig”en geef de hond de tijd!”

Vind ik dat we deze honden niet naar Nederland moeten halen? “Jah, diep van binnen wel, want er zijn hier voldoende honden opzoek naar een nieuwe plaats.”Maar ik besef ook dat dit proces bijna niet te stoppen is. Wij Nederlanders hangen graag de “heilige Samaritaan”[7] uit, doen graag het beste en iets goeds voor een ander. Maar laten we het dan alsjeblieft ook ECHT goed doen! Zodat deze knappe herplaatsers zich echt als een koning of koningin kunnen voelen in hun nieuwe veilige onderkomen en durven en kunnen vertrouwen op onze goede zorgen.

 

Sandra Mur

Kynologisch instructeur en gedragstherapeut io

DogTalk VOF

 

  1. De hond zwerft weer op zijn eigen initiatief rond, kan doen en laten wat hij wil zonder al de griezelige prikkels om zich heen. En jah ik ben me bewust van de gevaren als verdrinken en aangereden worden. Besef dat dit een cynisch en kritisch artikel is!
  2. Besef dat dit hele proces voor de hond onbekend en daardoor erg spannend is. Het levert super veel stress op!
  3. Dit is natuurlijk als grapje bedoeld in deze serieuze zaak.
  4. Jeetje wat een mooie honden betreft het vaak! Ik snap dat je als een blok valt voor deze veelal kruisingen van hier in Nederland niet heel gangbare honden.
  5. Dit is niet cynisch bedoeld! Ik ben er van overtuigd dat het te vergelijken is met bijvoorbeeld posttraumatische stress of stress door onveiligheid.
  6. Ok, niet van alle stichtingen.
  7. Ik steek in deze hand in eigen boezem, ook ik wil het juiste doen. Het voorkomen van het grote verdriet, de onrust van een zoekgeraakte hond.